Begrens met liefde

 

Ongegeneerd erop en erover

Hoe bijzonder eigenlijk, dat we virtueel beschermd worden tegen allerlei (cookie)‘walls’ en je dag in, dag uit expliciet akkoord moet geven om een stukje van jezelf te delen. Dat er dan ‘We respecteren de grenzen van uw privacy’ boven een cookiemelding staat en ik dan denk: lekker dan! Een totaal onbekende respecteert wél de grenzen van mijn privacy, maar ikzelf wals ongegeneerd over mijn eigen grenzen heen. Fysiek, mentaal, emotioneel enz... Vandaag begón ik vol goede moed. Met yoga. Tja, dan wil je dag wel lukken. Althans… vernieuwd voel ik me zeker nadien. En beter dan voor de les. Ik kwam eraan sjezen, nadat ik net weer iets teveel hooi op mijn vork had genomen in de vroege ochtend. Tijdens de intro zit ik dan nog helemaal in mijn hoofd te (over)analyseren hoe dat nou kwam, wat ik anders kan doen een volgende keer etc. Kortom: ik probeer het te doorgronden, te begrijpen. Ik wíl het dan weten. Een van mijn mindfucks is: zodra ik het (perfecte) antwoord heb, is het oké. Verspilde energie. On to the next…

Twee medicijnen op een kussen, daar komt de duivel tussen

Met yoga en schrijven kom je (ik, in ieder geval) er wel. Dan wil je wel lekker in je vel zitten en je hart luchten. Maar dán… Dáárna begint het pas. Net als je graag een weekendje weg wil. Of langer. “Er even lekker uit.” En dan terugkomen in een zooi (al dan niet fysiek) en dat dan in no time het relaxte gevoel weg is. Kortom: wat doe je erná? Daarna sjees ik weer vrolijk ‘voddan’. Ik ben net op tijd bij de peuterspeelzaal om De Middelste op te halen, gevolgd door De Oudste. We fietsen samen naar huis en de uitdagingen stapel ik als vanzelf al weer op. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? Even later zitten we aan een lange tafel met elkaar, met een kop thee en een doos biscuitjes. Aan de hand van de gesprekskaartjes van Flow kletsen we gezellig wat. Over of je je er wel eens op verheugd even of lang alleen te zijn (“Neeh, saaaai!”), of je wel eens een blok in je agenda zou willen zetten voor een moment voor jezelf (“Neuhj, ik heb niet eens een agenda”) en….. waar je goed in zou willen zijn. 

Waar ik goed in wil zijn

Van praktische antwoorden als: “Ik wil wel goed zijn in rekenen, maar dat ben ik al, haha.” tot “Ik wil goed zijn in voetballen” zijn we vervolgens beland bij de discussie over Messi. Buurvriend tegen De Oudste: “Nee, jij bent geen Messi! Messi doet geen trucjes en jij doet de hele tijd trucjes!”. Een ‘panna’ is een van handelingen waar De Oudste al een tijd lang veel voldoening uit haalt. Ik haal die uit… precies, schrijven, vandaar dat mijn antwoord daarover ging. Totdat…. Buurvriend me corrigeerde: “Nee zeggen. Daar zou jij wel goed in mogen worden. Dat vinden mijn ouders trouwens ook. Papa en mama zeggen dat jij niet zo goed ‘nee’ kan zeggen en dat ze het daarom aan jouw vriend vragen, die is tenminste recht voor de raap en zegt het als het niet uitkomt.” Oké…. now we’re talking. Bijgevallen door De Oudste die er nog een klein schepje bovenop doet: “Jezelf zijn. Daar zou je goed in moeten worden.” 

Geen trucjes meer

De combinatie daarvan zou ik willen vatten in: grenzen. Ik merk dat ik mijn hart begrensd heb (en daardoor ook het ‘vuur’ in mij bijna uit was… geen passie, geen vlammen, geen liefde, geen genot, geen geluk, alsof het niets is...), dus mezelf wel tekort deed. En daarentegen mijn energie stopte in anderen. En díe grenzen dan? Erop en erover. Net zo lang tot ik niets meer voelde. Het mannetje van de grensovergang was schor van het schreeuwen, tevergeefs. En uiteindelijk monddood. Dus als ik én beter ‘nee’ kan zeggen (tegen dingen, mensen, uitnodigingen en activiteiten die meer energie kosten dan geven) én daarbij lekker authentiek kan zijn.. dan ‘ist ‘in orde’. Die tussenfase voelt als een soort niemandsland, waarin ik het oude gedrag, overtuigingen etc. zat ben, maar het nieuwe nog niet eigen gemaakt heb. Het wringt behoorlijk. Het discomfort is duidelijk voelbaar. “Maar hé, het is oké.” Dat lukt steeds beter. Zijn met wat ís. Onrustig, ongelukkig, oncomfortabel, onprettig, afgewisseld met gezellig, inspirerend, inzichtgevend, fijn. Ik dook telkens weg voor het duistere, het minder fijne stuk in mij. Terwijl juist in die krapte je kracht verscholen zit.

Ohhh… zeg dat dan! 

Fotocredits
Photo by Robert Katzki on Unsplash
Photo by Julia Raasch on Unsplash 

Gepubliceerd op 14 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!