Dag 2 van Berghut avontuur


Het is alweer zover, dag 2 zit er al weer bijna op. Ik begon mijn dag met getjilp in de ’tuin’. Tuin is een relatief begrip als je dit uitzicht hebt..
Laat naar bed, tjilpend eruit
Ik lag laat in bed gister, onder andere door het blogberichtje van gisteren. En half 9 zouden we ontbijten. Vers, vers en nog eens vers. 3 soorten vers brood. Boter, honing, geitenkaas, allemaal vers en echt. En van de ‘noabers’. Noabers is Linda een boek over aan het schrijven, dus ik vind het een mooi voorbeeld van hoe het kan. Zelfs de keuze uit 2 soorten gekookte eieren… inderdaad, zacht en hard gekookt, wat een luxe.
Van leeggeplukt naar liefde
En letterlijk een scharrelkip. Die is weggepest bij zijn familie of zich er niet fijn voelde. Leeggeplukt en net nieuw hier, maar wordt met liefde aangemoedigd ;-).
De speel/stiltekamer
Normaal de speelkamer en voor deze gelegenheid de stiltekamer. Daar ben ik gaan zitten om een mindmap te maken.

Met een leeg vel papier, lijntjes trekken en bruggen maken (letterlijk en figuurlijk). En uiteraard ook schrijven. Geen volzinnen, geen weloverwogen woordkeuze. Wel recht uit het hart en hup uit de pen. Vot d’r met ;-). M&M’s, kruidenthee, makkelijke outfit aan en gaan met die banaan. En nee, ik kon me niet inhouden en heb de kleurpotloden erbij gepakt.
Brainstormsessie op de stijgerhouten hoekbank
Met Esther ging ik na de lunch┬ábrainstormen. Opdracht voor vandaag was namelijk: de achterflap. De wat? Ja, de achterflap. Je weet wel, als je een boek in handen hebt, na de cover het eerste dat je bekijkt. En het is maar een kort stukje tekst, maar moet de kern raken. Less is more. En ja, we werden direct gewaarschuwd voor uitstelgedrag: altijd wel iets anders leukers (makkelijkers) te doen vinden dan … Precies.
De kern raken
Je komt verder, je helpt elkaar verder. Bijzonder om te ervaren wat hier vandaag weer ontstaat. Bijzondere gesprekken aan tafel, over een helderhorend persoon (en de (on)gemakken daarvan), over hoe goed vetten kunnen zijn in tegenstelling tot het Voedingscentrum daarover pleit enzovoort.
Je eigen weg gaan
Ik begeef me hier met alleen maar zp’ers (zelfstandige professionals). Die laten zich niets aanpraten, wijsmaken of de wet voorschrijven. En zo liet ik mijn gevoel ook maar de vrije loop gaan. Als het toch kan… ­čśë
Dus toen de rest bleef zitten, ging ik lekker mijn eigen gang. Tafeltje had Nel geregeld en die schoof ik mooi door naar mijn balkon. MacBook op een verlengsnoer. Coca-Cola Light erbij. Niets meer aan doen.
En nee, toen ben ik niet meer alleen maar gaan schrijven, maar onderbewust gebeurt er van alles. Mooi om te zien hoe alles samenkomt. Fijn om te voelen dat je bijvoorbeeld ineens zin hebt om te douchen, midden op de dag. Gewoon lekker doen, omdat het kan ­čśë
Mooie woorden en daden
Ik wil vandaag afsluiten met het delen van wat mooie inzichten. Van hier, van de schrijvers hier in het spreekwoordelijke hutje op de hei.

  • ‘Als de wind van verandering waait, bouwen sommige mensen windschermen en sommige mensen windmolens’ (Esther Jacobs gaf me deze mee).
  • Esther is bijzonder, dat had ik allang door. Wat ze doet? Ze woont deels op Curacao bij haar lief en de rest van de tijd leeft ze met zo min mogelijk middelen. Momenteel huurt ze een studentenkamer op Nijenrode. Wat ze daarvoor betaalt? Niets. Of jawel, maar in natura. In de zin dat ze ruilt, bijvoorbeeld voor een lezing die ze geeft.
  • Dan nog iets: waardebepaling achteraf. Wat? Ik stond versteld en heb me laten verrassen door dit fenomeen. Je geeft een lezing, workshop of anderzins help je mensen of bedrijven voort. Je laat ze niet betalen zoals wij dat kennen. Nee, je vraagt mensen achteraf te bepalen wat het ze waard is geweest. En dat kunnen ze uitdrukken in geld, maar veelal op een andere manier. Ruilhandel bijvoorbeeld. Of….

Verlanglijstje
Of…. via een verlanglijstje dus. Een wat? Ik dacht begrepen te hebben dat de meesten hier juist aanhanger zijn van weinig bezittingen, weinig geldgedreven en vooral veel goed doen voor de wereld, verbinden, opgroeien en bloeien. Een ‘bezitterig’ / ‘hebberig’ verlanglijstje hoort daar niet bij toch? Tenminste, dat was mijn eerste ingeving.
Een verlanglijstje hoort een beetje bij de hierboven beschreven ‘waardebepaling achteraf’. Wat je daarop zet? Wat je verlangt. En nee, denk niet aan een mooie grote auto of dito huis. Denk aan bijv. een contact wat je graag gelegd zou willen hebben (met een vormgever, editor of misschien wel klusjesman), of een ontwikkeling die je graag zou willen doorstaan. Of een armband of boek dat je heel mooi vindt. Dan kan het zomaar zijn dat je een paar dagen of weken later letterlijk de postbode voor je deur hebt staan en je verlangens uitkomen. Bijzonder.
Kippenvel
Naast de adoptiekip, loop ik zelf ook de nodige tijd met kippenvel rond. Herkenning en erkenning. Zo heb ik met een van de dames een bijzonder raakvlak. Ik moet al een tijd een zus missen, zij een broer. Op dezelfde manier zijn we deze lieve mensen verloren en met dezelfde uitdagingen kregen we te maken.
En kippenvel van mooie achterflappen, van schrijvers die hun ziel en zaligheid delen. Want ja, schrijven doe je niet voor niets. Je hebt wat meegemaakt en wil het kwijt. Maar vooral ook weer om te delen, mensen te helpen.
Tot slot een rondvormige ervaring
Bij een avondwandeling werd een van de schrijvers enthousiast aangemoedigd door een Oostenrijkse boer op leeftijd.. Ze draaide zich vriendelijk om en vroeg met de borsten trots vooruit wat hij zei.
“Sch├Âne B├╝rste!!!”

Gr├╝├č Gott!

 

Gepubliceerd op 3 juni 2012

Geschreven door: WendyRaakt