Hoogste tijd voor een doorbraak.

Het is tijd

Het is 7 november 2019. Een tijd stil geweest. In mijn hart, in mijn leven en met geschreven woord… En laat het één verband houden met het ander en vice versa. Het geschreven woord is mijn adem. Niet schrijven is voor mij overleven. Verbijten. Op reserves lopen. Op het tandvlees en dito andere vergelijkingen. Te lang niet (vrij) schrijven is daar een teken van. Niet schrijven is een vliegwiel voor niet vrijuit leven. Want niet schrijven komt vaak voort uit niet (voluit / vrij) leven, maar zorgt daarnaast voor (nog meer) niet voluit / vrij leven. Je kent hem wel, de vicieuze cirkel: het wordt er niet beter op, zeg maar. ‘Zeg maar’ is dus makkelijker gezegd dan gedaan.

Van de hak op de tak

Slechts een enkel woord kan me op andere gedachten (én acties…) brengen. Ik denk aan iets, open een nieuw tabblad om er wat over op te zoeken en zie in die (vliegensvlugge) tussentijd iets anders, wat me ook weer op andere gedachten brengt. Ik weet niet eens meer wat die eerste gedachte was, op basis waarvan ik op virtueel pad ging. Maar ben inmiddels beland bij een artikel van journaliste Anna van den Breemer, de vrouw van ‘Eus’ (schrijver en columnist Özcan Akyol), dat ik vanmorgen - in een eerdere poging te gaan schrijven - opzocht. Ik wilde namelijk een raak boek voor een vriendin waar ik morgen mee heb afgesproken bestellen en bedacht me welke boeken ik nog meer wilde bestellen. Die van Anna dus. Want Anna….

Wat je benijdt en toch vermijdt

Die Anna. Alleen haar biografie al bezorgt me de kriebels. “Journaliste” en “Vandaag verscheen haar boek met gebundelde columns”. Over opvoeden, in haar geval. Ik merk dat iets me irriteert, frustreert zelfs (ik voel wat verkramping in mijn buik) en het is zoiets als dit: met een kinderachtig stemmetje waarmee ik mezelf van binnen toespreek snauw ik zoiets als: “Zij wel en ik niet!” Zoals vroeger, dat een meisje uit je klas, sportclub of straat iets wat jij wil heeft. En jij niet. As we speak voel het weer. Ken je dat? Ik neem een diepe teug lucht (aka: ik adem) en ga verder waar ik gebleven was. Dit artikel. Irritant = interessant, is wat ik mezelf vaak betweterig toespreek wanneer ik merk dat iets me irriteert. Met andere woorden: er is iets aan datgene dat je irriteert dat je ofwel afwijst in jezelf ofwel benijdt… zelf graag zou willen / willen kunnen.

Jaren geleden al kreeg ik tig keer te horen dat ik mijn toenmalige blogs zou moeten bundelen. Een boek zou moeten schrijven. En zoveel meer van wat ik ten diepste graag zou willen. Maar niet doe.

Angsthaas

Terwijl ik als alineakop wil typen ‘angst is een slechte raadgever’ komt mijn innerlijke criticus (hierna genaamd: Karel, die vaak praat als een kattekop - de vrouwelijke variant - of bromtor - de mannelijke variant) met een grimmiger , meer verwijtende verwijzing: angsthaas!
Al weet ik (aan kennis en oneliners geen gebrek) dat angst dus een slechte raadgever is… ik heb er legio van. Allerlei smoezen, excuses, ‘omleiding-tjes’, katheters om maar weg te blijven van wat ik werkelijk wil. Blog na blog, als ik die van jaren geleden teruglees, gaat over opnieuw beginnen. Proberen. Menig blog gaat over ‘startvrees’, ‘ik ben er weer’, ‘stokstaartjes’ en ‘plankenkoorts’. Telkens als ik een periode van monddoodheid achter me had liggen en écht niet langer kon zwijgen, het geschreven woord eruit móest…. schreef ik weer een blog dat steevast in hetzelfde algoritme begon en eindigde. Het begon vanuit een verlangen (om weer te schrijven) en eindigde met een hoopvol vreugdedansje (yay, ik heb weer geschreven). Om vervolgens wederom een periode van stilte in te gaan.

Stilte a.u.b.

Na een periode van stilzitten, als in: mijn workaholisme naast me neer te hebben gelegd voor een periode van de afgelopen 6 maanden, zit ik éindelijk weer met mijn laptop op schoot dit artikel te schrijven. Zelfmedelijden daargelaten, ben ik blij dat ik weer gestart ben. En hoop van ganser harte (Van Dale: oprecht en onvoorwaardelijk) dat het dit keer echt niet meer stopt. Dat ik vanaf nu de schrijfster ben waar ik al mijn leven lang naar verlang. Als ik schrijf, leef ik. En ik leef al heel lang (daarover later meer) met doodsangsten. Hoe mooi dat ik het medicijn zelf in handen heb, letterlijk en figuurlijk? Ik kan moodboards blijven maken tot ik een ons weeg (en dat ‘ons wegen’ is ook een van de dingen die ik dan visualiseer op zo’n ‘board’, maar dat terzijde), maar een van de oneliners gooi ik er maar in.

Als je schrijver wil worden, schrijf dan.

Focus.

Photo by Patrick Fore on Unsplash

 

Gepubliceerd op 7 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *