Een ode aan je eigen stem⁣

Picture this... Ik zit even in de tuin te eten. Ik heb mijn oordopjes in en muziek op. Een nummer dat me raakt. En dus ben ik geboeid. Zowel door wat ik eet (salade), waar ik eet (in de tuin, op woensdagmiddag onverwacht en broodnodig zonder kleine kinderen) en naar de omstandigheden (muziek, good food, rust en een fijn nummer). En toch… raak ik afgeleid. Luister je met me mee?

Ik hoor dwars door mijn noice cancelling oordopjes iets dat me opvalt. De stem van mijn buurvrouw. Ik spreek haar zelden, ze maakt weinig tot geen contact. Niet alleen met mij. NIemand kent haar in de straat. Wanneer ik haar een tijdje geleden zie lopen met een slagroomtaart in de hand, zie ik mijn kans schoon. Ik tref haar nu op een goeie dag, schatte ik in. Misschien was het wel een goede dag, het gesprek werd het echter niet. “Is oké”, vertel ik mezelf, “Het ligt niet aan mij”.

Verder hoor ik haar ook bijna niet. Zij en haar wederhelft leven heel rustig. Werken beiden in de zorg, wisselende diensten en het is er tot nu toe bijna altijd stil of ‘heinig’ zoals we dat hier in Twente noemen. Ik weet dat ze zwanger is inmiddels. Dat verklapten de ‘Moeders voor Moeders’-flessen die bij onze gezamenlijke poort zag staan een tijd geleden.

Vandaag is het anders.

Vandaar dat ik wat verwarring ervaar. Wat een enthousiasme!! Hard. Veel. En het houdt aan. Ongekend. Eerst negeer ik mijn gevoel en denk: “Ik ben hier en heb het heerlijk naar mijn zin. Laat de rest maar wezen.” Toch blijft het triggeren. Uiteindelijk wint de stem in mij die benieuwd is naar waar dit enthousiaste geluid nou vandaan komt. Oordoppen uit, eventjes dan.

Ja hoor, echt?! Uit die bewuste achtertuin? Een meter van waar ik zit is de buurvrouw. Ze heeft bezoek. En het bezoek komt net binnen. Ik hoor aan alles dat het niet ‘haar’ bezoek is. Ze doet een ‘standje’.

Ik blijf héél eventjes verwonderd luisteren. Precies lang genoeg.

Ze vraagt: “Koffie, thee, water?”
Een van de twee dames die er op bezoek is hoor ik zeggen: “Water… doe maar water.”
Waarop buurvrouw vervolgt: “Ja wij drinken nooit frisdrank, vandaar dat ik het niet in huis heb en er niet aan gedacht heb het in huis te halen, stom he?”
Niemand antwoord daarop.
En ze vervolgt: “Soesje, wil je een soesje?”

Nadat ik hoor: "Hoe lang is het nu geleden dat we elkaar gezien hebben...? Drie jaar..?" besluit ik weer mijn oordoppen in te doen en begin met schrijven.

Bedankt lieve introverte buurvrouw. Dat je me bewust maakte van hoe belangrijk het is dat je jezelf kan zijn. Dat je met mensen omgaat bij wie je jezelf kan zijn. Het ís niet stom dat je geen frisdrank in huis hebt. Je bent helemaal oké en precies de bedoeling. Find your own tribe.

Ik schreef dankzij jouw voelbare, hoorbare, anders-dan-jij-zijnde-stem deze ‘ode aan je eigen stem’.

 


Hoe zit dat met jou? Wat is jouw stem? Hoe vaak hou jij je in? Zeg jij wat anders dan je eigenlijk bedoelt? En doe je daarmee jezelf tekort?

Let me know! Stuur me een berichtje via social media of mail gerust op hallo@wendyraakt.nl


MEER ALS DIT?

Op Instagram vind je WendyRaakt met verhalen, podcasts en persoonlijke gedichten. Ook zijn kaartgedichten te koop en je vindt ze hier. Ook schrijf ik gedichten op maat. Neem  gerust contact met me op. De podcast Wendy Raakt vind je onder meer op Spotify via deze link.

PS Op de teksten van WendyRaakt rust het auteursrecht. Wil je dus iets gebruiken, mensen helpen raken, delen? Graag! Maar altijd even een berichtje aan mij en vermeld WendyRaakt als afzender. Een tag in een social mediabericht helpt mij meer impact maken. Dank je wel voor je (begrip en) support!

Gepubliceerd op 28 april 2021

Geschreven door: WendyRaakt