LEEF!

Leef!
Kersvers terug van een levendig eiland*, komt Laura voorbij. Laura Maaskant. Ik zie een Uitzending gemist-post op Facebook voorbij komen. Ik lees ‘LEEF!’, ik klik en…
Geniet. 20 minuten.
Om maar met de deur in huis te vallen: Laura gaat dood.
Snel.
En tóch – en juist ‘daardoor’, zo merk ik later – is de uitzending terugkijken een feest. Voor mij althans. 2 feestjes welteverstaan. Feestje één: feest van herkenning. Zo fijn om iemand te zien die de kracht van kwetsbaarheid ook heeft toe weten te passen. Lachen als levensvisie. Omdenken. Positivo. You name it.
Er zullen nu vast lezers zijn afgehaakt na deze positiviteit (in hun woorden: ‘naieviteit’).
Ik was jong toen ik met de neus op de feiten van het leven werd gedrukt. Vandaar dat lachen ook mijn levens(over)leefvisie werd.
Laura heeft het. Laura leeft het.
Dan feestje 2, het belangrijkste: het is een feest om naar Laura te kijken & luisteren. Laura geeft energie, stimuleert, prikkelt, ontroert, zet aan tot denken en vooral…. doen. Actie. Leef!
 

 
 
Zelf ook kijken, beleven, lezen?
Link naar filmpje (ca. 20 min.) van KRO De Wandeling
Website Laura Maaskant
Boek: LEEF!
Fijn. Leven!
*Gemist? Lees het hier.

Gepubliceerd op 19 oktober 2014

Geschreven door: WendyRaakt