Les 6: The only way is up


Lieve mensen,
Wat fijn dat jullie hier zijn πŸ™‚ (voelt een beetje als me, myself and I, maar dat geeft niet..). Zit hier met een glimlach met de pootjes hoog, dus dat is het me alleen al waard.

Grappig hoe dingen lopen zoals ze lopen. Gekscherend riep ik vorig jaar op Ibiza met m’n zus telkens ‘Tis wat het is’, onszelf stimulerend om te relativeren.
Enfin, spontaan geboren en een succesformule(tje) gebleken: dit bloggen. ZO FIJN om de lieve reacties te ontvangen. Hartjes beginnen te springen, te bonken, deinen op en neer, meer een meer.
Draai mijn hoofd linksschuin bij en bedenk me of ik wederom een aantal reacties met jullie zal delen. Niet om te pronken, maar om jullie deelgenoot te laten zijn van dit avontuur. Want we doen het samen, toch :)?

  • Esther Jacobs: Je raakt mensen, Wendy, get used to it!
  • Mirtel Gommans: Als ik jouw blogs lees, komt bij mij het woord “sprankelend” op, jij sprankelt, jouw teksten sprankelen! en wie wil nou geen sprankelende communicatie? πŸ™‚
  • Lief vriendinnetje van me: Communicatie die voor iedereen pakkend is en duidelijk! Geen moeilijke taal en geen afkortingen etc… Ik denk dat je daarmee iedereen kunt bereiken. De teksten op jouw site zijn grappig, intelligent en pakkend.

Oke, nog eeeentje dan en misschien wel de leukste(n). Want ik maak van de gelegenheid gebruik in meervoud te spreken. Vanavond zaten we aan tafel, daar waar de mooie gesprekken ontstaan (Hannah gaat er een heel fijn boek over schrijven: social diners). Verse groentelasagne (voor mij(n buik) speciaal de volkoren variant; hoezo verplaatsen in je doelgroep is wat Nel het liefste doet?), salade, water en… goed gezelschap. Daar werd gevraagd hoe mijn dag was. Of ik lekker geschreven had. Nope. Het zat er niet in. De rare tegenstelling om te schrijven over verdriet als je een heel gelukkig gevoel hebt. Het gaat niet. Ah! Dat is wat artiesten bedoelen met dat liefdesverdriet zorgt voor megahits.
No go, no flow
Ik gaf aan dat het niet zo lekker ging. Althans, het schrijven dan. Want ik voelde me beter dan ooit deze week. En daar zit ’t ‘m nou net in. Ik zou en wou schrijven over rouw, had titels in mijn hoofd als ‘Van houwen van, naar rouwen om’ en begin van de week bleek dat aardig ‘de goede kant op te gaan’. Huilen, praten, afzonderen, keelslot erop en gaan met die banaan. Maar ook praten, delen, knuffelen (no worries, het viel allemaal best mee; allemaal stoere wijven en 1 man hier) en… openstellen. Want ik probeerde er soms wel onderuit te komen, maar ik kwam er niet mee weg. Is me (bijna) geen een keer gelukt. Wat doe je dan? Als je naar Tirol bent afgereisd voor een schrijfweek, maar er valt niets te schrijven. Er rolt geen letter uit, behalve de verkeerde. En dat laatste komt omdat het geforceerd gaat. Kom op, Wendy, spreek ik mezelf toe. Doorzetten. Start driving and fix it while driving. Totdat.. ik een berichtje kreeg:
“Even lekker laten… En genieten, de woorden komen vanzelf”.
Iemand die me vervolgens had zien rennen dacht dat ik achtervolgd werd door kippie. Bedacht me namelijk geen seconde, rende naar de hangmat, boekje mee, drankje mee, slippers uit, zonnebril op, voeten hoog en hoofd richting de (hori)zon. Genieten! Het mag.
Willen is kunnen, zou het?
Scherpe lezers merken het op… ze zou er nog een vertellen. Ik wist niet wat me overkwam aan de bewuste eettafel. Alle ogen op mij gericht, Katrin gaf me de five minutes of fame. Toen ik aangaf dat het leek of ik mijn verhaal niet meer zo nodig hoefde te vertellen, dat ik wel aan een hoofdstukje voor een boek bezig was, maar dat het niet fijn voelde (negativiteit en dat jasje zat me niet fijn) bevestigden ze me wat ik voelde. Het hoeft niet zo nodig. Mijn blogs waren al zo gaaf, dat dat het misschien wel was. De complimenten vlogen me om de oren en ik kroop meer en meer in elkaar. ‘Licht’ werden ze genoemd en Hannah refereerde aan wolkjes. Dat ik blijkbaar zorgde dat er een speciaal randje om de wolkjes kwamen. Dat er altijd een zonnestraaltje achter de wolkjes zichtbaar was. Weer een ander zei hoe heerlijk ze het vond de dag te beginnen met mijn blog en zo ging het nog wel even door.. Ondertussen kroop ik meer en meer in elkaar.
EN TOEN KWAM HET!
Toen kwam het hoge woord eruit. Columniste! Dat moest het worden (ajjj… mijn droom… het zou toch niet?). Voor een tijdschrift. En wat voor een. (we leerden deze week dat we ons zouden focussen op de plaatselijke suffertjes; wie het kleine niet eert en wat klein is kan groot worden)
Maar nu? LINDA. VIVA. Zeiden ze. En ik fantaseer verder. Red? JAN? Flow Magazine? “Begin met datgene die jij het liefst wil. Dit moet gehoord worden, dit moet opgepakt worden. Je schrijfstijl zal een grote groep mensen aanspreken. Sprankelend, ontwapenend, puur. Puur Wendy.” Dus.. Dat dus. Ahum. Mijn rug wordt gerecht (met behulp van mijn tafelbuurvrouw) en ik.. geef het stokje over aan de volgende. En ondertussen kwispelt er iets, wakkert er iets aan, bonkt er iets.
Dream baby, dream!
Alle grenzen worden overschreden, zelfspot pur sang!
Ik opperde vanochtend al vroeg dat we vanavond karaoke zouden kunnen doen. Ik ontwaakte namelijk dansend. Playbackend, met de dopjes in mijn oren waande ik me Cameron Diaz op muziek vanΒ Ellen ten Damme en genoot van Of Monsters and Men.
httpv://www.youtube.com/watch?v=JfEpfqAR8sQ
En zo kwam ik ook vanavond mijn kamer weer in. Toen wel hardop zingend en dansend, want groot deel van ‘de rest’ was toch nog beneden. Nog een laatste spelletje Weerwolf aan het spelen. Ik had er net 2 opzitten. En tja. Zit je in een schrijfweek om te rouwen, althans te schrijven daarover, gebeurt er dit. Weerwolven!! Ik kende het niet, maar heb smakelijk gelachen. Om wolven, heksen, zieners, jagers, maar ook begrafenisondernemers, moorden, afgehakte ledematen, bloed en ander spul. Nee, erger je niet, verwonder je. Want hoe raar ook, ik ben superblij en opgelucht. Dat ik weer eens kan lachen om ‘de dood’, dat ik niet gespaard word en ik me niet opgelaten voel. En het is een waar compliment voor de groep. Want nergens anders heb ik me tot nu toe zo veilig gevoeld om daar samen om te lachen. Ik ben namelijk niet de enige. Met mij een groot deel die een of beide ouders moeten missen. Veel te vroeg, veel te onverwacht. En ze kunnen genieten. Lachen. Elkaar ‘vermoorden’ of ‘vergiftigen’ bij het weerwolven. (en tussentijds werd wel even gecheckt of ik het wel red).
Gave boeken te koop!
En mensen, guess what? Ze gaan allemaal boeken schrijven. Zitten nu misschien ook nog wel ratelend achter hun laptop. Allemaal smachtend naar slaap om bij te tanken, maar niets willen missen. Geen tweetje, geen update op Facebook of IETS… dat ook maar kan inspireren. Of wellicht toch wel dat ene berichtje van de uitgever, of de editor of mensen die hun voorwoord willen schrijven. Niks willen missen, toch best een mooi verschijnsel?
Spread the word mensen.Β The only way is up!

Gepubliceerd op 7 juni 2012

Geschreven door: WendyRaakt