Maak ruimte

Van begin tot eind in een paar seconden

Waar begin je, zonder begin? Zonder aanknopingspunt? Zonder einde in zicht. Hmm… alleen dat snelle stapje al van ‘zonder begin’ naar ‘zonder eind’ doet me verwonderen. Als ik nog niet eens begonnen ben en geen idee heb waar ik zal beginnen, wie heeft het dan over een eind? Ja, ik dus kennelijk. Maar ik bedoel… loop ik dan niet heel erg op de feiten vooruit? En wie heeft het over féiten? Ik kom net opgewekt en ‘bevrijd’ / verwijd (yin yoga begins where you’re comfort zone ends, geloof mij) thuis. Gevoel: aan. Althans, meer dan zonder yin. Zit het in mijn genen wellicht? Hmmm… Niet te snel met de conclusies, meisje! Wie er allemaal precies - of ongeveer (daar heb je er weer zo een) - aan het woord zijn in mijn brein kan ik zo snel niet ontdekken. Karel*, ben je daar? En wie nog meer?

Like an angel passing through my room**

Tijdens de vijf kwartier yin zojuist voelde ik meerdere keren ineens een soort briesje om me heen. Nee, ik lag niet bij de deur, noch bij een raam. En de vloerverwarming was aan. In het begin merkte ik het op en dacht ik na. Over die deur, raam of anderszins… Hmm… waar komt die wind vandaan? Eind van de sessie kon ik er mild om glimlachen voor mezelf. Het ís. En ik hoef het niet te verklaren. Voel maar. Wind. Energie. Beweging. Iets. Voor mij is het altijd de uitdaging met een - voor mij doen - behoorlijke dosis yin op zak, niet meteen in megayang te schieten bij thuiskomst. Ik zie vriendlief zich al schrap zetten. “Ohhh ze komt thuis. Hoe is ze te pas? Oh fijn!! Ze straalt weer. Altijd goed die yoga, vaker doen! Morgen weer?” gevolgd door “Ohhh my… het vragenvuur vangt aan. Alle checklists in Wendy haar hoofd gaan aan. De luiken in het brein gaan weer open.” En die van mijn hart voorzichtig dicht…

Rommel lekker een eind op!

Ik nam me op de fiets nog zo voor: één ingeving, één vraag en één… ik weet het al niet eens meer. Zo snel switcht mijn brein momenteel. Zoals ik eerder schreef: hop on, hop off. De vraag was ik alweer kwijt. Maar terwijl ik slaapthee inschenk, vraag ik lichtelijk dwingend ‘hoe dat nou zit met de planning voor zaterdag’. “Ik móet echt naar die rommelmarkt. Ik heb het gevoel dat ze daar heel veel speelgoed hebben voor de kindjes. Duplo enzo.” En ineens begint - werkelijk - de speelgoedbak te rommelen, kabaal te maken. Ik kijk vriendlief geschrokken aan en we beginnen beiden te lachen. (heerlijk, ik lach weer) “Laat maar waaien”, zeg ik. 

I rest my case. 

* Karel is de door Mirjam Spithol (go and see her!) gekozen naam voor je innerlijke criticus.
** Bijpassend Spotify-nummer!

Fotocredits
Photo by Mark Zamora on Unsplash (yoga)
Photo by Jason Briscoe on Unsplash (laat maar waaien)

Gepubliceerd op 13 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!