Moe of moeten

f*cking vijf uur

Het was half zeven vanavond en ik voelde: ik wil zo wel naar bed als de jonkies op bed liggen. Moe. Moër. Moest. De Jongste was vanmorgen om klokslag vijf uur klaar-wakker. Maar dan ook echt klaar-wakker. Ik probeerde nog “Nee schat het is nog vroeg, kom nog even lekker bij mama knuffelen, sssst je broertje slaapt nog en ik wil graag dat hij lekker verder slaapt etc. etc.”. Tevergeefs. Aangezien ik gisteren mocht uitslapen gunde ik mijn wederhelft hetzelfde vanmorgen. Maar damn… vijf. uur. Hoézó? Het schijnt dat mijn wederhelft vroeger exact zo was. Mijn schoonouders geven anekdotes van vroeger, waarbij ik me besef dat we niets te klagen (mogen) hebben. Het is ook dubbel. Ik bedoel. Zo voor dag en dauw beneden zitten met zijn tweetjes heeft ook wel iets. Als ik me er eenmaal overheen heb gezet dat het f*cking vijf uur is. 

Yin-jank-yoga

Rond half negen was het klaar met de pret voor mijn wederhelft, zodat mijn feestje kon beginnen. Tjop, tjop, douchen, sportkleren aan en… de viervoeter uitlaten. Daarna met een frisse kop (het had lekker gevroren vannacht) naar yin yoga. Met mijn opgerolde matje sprong ik op een van de vele mannenfietsen, naar de yogaschool om de hoek. Het werd stil. Stil in mij. Stil in de zaal ook. De yogajuf had een rúst over zich….. In het begin werd ik er wat kribbig van, merkte ik. Veroordelend ofzo. Maar vijf kwartier verder voelde ik me heerlijk. In de tussentijd was het bij tijd en wijle pittig, heerlijk, lenig, krampachtig en dat alles begeleid door fantastische muziek. Maar eerlijk is eerlijk, na elke oefening / houding gaan we ‘navoelen’. Dat betekent dat je een aantal minuten stil ligt, zodat je cellen kunnen vernieuwen. De uitdaging van de oefening in je systeem gaat zitten. Aan het eind van die ‘navoel’minuten hoorde ik mezelf meerdere keren grinniken. Niet van het lachen, maar het klonk meer als een grommetje uit de kinderboerderij. Schrok ik nou in slaap?!

Siësta

Eenmaal thuis en dit opgebiecht hebbende, werd ik liefdevol verwezen naar een verdieping hoger. Omdat vijf uur - en dat is geen uitzondering - toch echt best vroeg is. Sinds mijn zwangerschap van De Middelste, zo’n vier en half jaar geleden, heb ik weinig normale nachten gekend. ADHD/ADDD zit in de genen van mijn liefste. En zijn broer. En zijn vader. Met een kop kruidenthee en een puntje quiche van gisteren kroop ik nog even onder de wol om twee uur later wakker te schrikken om nog iets van de zondag te willen maken. Nog met het gezin iets te doen, samen te zijn. Tjop, tjop, allemaal in de kleren, jassen aan, sjaals om en regenlaarzen aan. Hond achterin de auto en op naar een natuurplas met speeltuin en klimbos. Rugtas om met picknick-gerei mee en gáán. Genieten. Prachtige herfstbomen, de zon scheen en het was lekker fris. Klimmen, klauteren, op de berg van moeheid en erover heen. En nóg een keer. 

Pannenkoek jij of ik?

Casper en Emma for president, want dat hield het kroost rustig totdat de verse pannenkoeken genuttigd konden worden. Heerlijk. Check. Eén prikkelgevoelig moment - avondeten als iedereen moe en hongerig is - met succes volbracht. Daarna nog even de film afkijken en met warme melk chanteren dat de pyjama’s toch echt aanmoesten. All fine, check. Ik draai er omheen, zoals ik vaak deed in mijn leven. Ik ben moe. En moet van alles van mezelf. Wil het ook. Heb nieuwe boeken op de poef liggen die pópelen om door mij gelezen te worden. Weet dat ik daar ook rustig van word. Maar……. ook weer mega-geïnspireerd. Bijna elke pagina heeft wel iets waarbij ik opspring en zeg: “Mag ik je even iets voorlezen?” Toen ik dus net het verlangen voelde om op tijd (en wat is op tijd, als vijf uur de springlevende wekker gaat?) naar bed te gaan dacht ik: óf ga ik lezen? En zo ja, welk boek? Óf schrijven? Want daar heb ik mijn focus op gelegd. Zo gedacht, zo gedaan.

Moe, moër, moest

Dit is de uitdaging waar ik afgelopen maanden mee worstelde. Ik was moe, moeër, moest. En tóch verzette ik me tegen datgene wat eigenlijk de eerste levensbehoefte was: rust. slaap. stilte. prikkelvrij leven. En wat doe ik mezelf aan? Meer. Meer. Meer van alles. Meer lezen. Meer moodboards. Oké, de yin yoga is wel echt hemels en dat doe ik een aantal keer in de week. Dat ik weer schrijf is fijn en ook dat is good for my soul. Maar dat slapen…. rusten… ontspannen, écht ontspannen. ‘Dat is nog wel een dingetje.’ Working on it.

Wat ben ik toch een pannenkoek.

 

Fotocredits
Photo by Clem Onojeghuo on Unsplash(uitgelichte afbeelding)
Photo by Annie Spratt on Unsplash

Gepubliceerd op 10 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *