Moedig worden

Net als Sinterklaas en liefde

Heb je wel eens gehoord van Human Design? Het is een… laat ik zeggen ‘methodiek’, vergelijkbaar met bijvoorbeeld een horoscoop, maar dan veel diepgaander. In de tijd dat ik op Ibiza woonde, vlogen de ‘human design-readers’ me om de oren en op een dag ging ik overstag. Je hebt je geboortetíjd nodig. Dus een geboorte-akte is wel handig. Ze kijken dan als het ware wat je geboorte‘profiel’ is. Wat is jouw ‘natuur’, wat past echt bij je? Oké, I admit, je moet er wel in geloven natuurlijk. Net als Sinterklaas. En liefde. Anders wordt het niets. Bij mij klopte het van a tot z en het had veel rake adviezen voor me in petto. Eén daarvan, die me vandaag bezighoudt is…

“Wait till the invitation”

In de wereld van Human Design ben ik een ‘projector’. Het advies daarbij luidt: Wait till the invitation. Ik heb dit geïnterpreteerd als: ga niet recht op je doel af, ga niet forceren en wacht… wacht tot ‘iets’ op je pad komt. Dan moet het zo zijn-achtige statements. Je kent ze wel. Dit staat haaks op wat ik jaren eerder leerde bij het principe #durftevragen. Bij #durftevragen gaat het er namelijk júist om dat je, net als bij Sinterklaas, met een verlanglijstje mag werken. Letterlijk. En een gegeven paard wél in de bek mag kijken. Hmm….. Een voorbeeld. Wanneer ik mensen heb die dichtbij me staan en een link hebben bij het magazine Happinez, waarvoor ik heel graag zou schrijven... ze zelfs aangeboden hebben me aan een stap verder te kunnen brengen… en in me / mijn schrijfstijl geloven… Moet ik er dan voor gaan, ik bedoel: ze concreet duidelijk maken dat ik daadwerkelijk graag gelinkt wil worden? Of ‘wachten op het juiste moment dat de mensen in kwestie ‘spontaan’ aan me denken ‘wanneer de tijd rijp is’ en me dan uit zichzelf voorstellen…? Omdat ik niet te eager ‘mag’ zijn.’ 

Moedig wórden

De waarheid (en wat is de waarheid überhaupt….) zal in het midden liggen. Knetterhard geloven in jezelf, durven geloven in je talent, stáán voor je droom, uitspreken wat je graag wil bereiken (gooi het lekker in de lucht…), het moet móeite kosten. Het geluk komt voort uit het ongemak. Nelson Mandela’s moedigheid bijvoorbeeld was niet een aangeboren talent. “Je wordt niet moedig geboren. Moedig word je door moedige dingen te doen.” En nog zo een: moedig is degene die ontiegelijk veel ongemakkelijke vragen heeft durven stellen. Zich kwetsbaar op heeft durven stellen. Nou, dat lukt aardig. Sinds een paar dagen / artikelen is WendyRaakt weer terug. Schrijf ik weer. Leef ik weer. Best pittige statements, besef ik me. Yes, #metoo. Dat ook nog, maar daarover later meer. Bij mij kwam de ‘wedergeboorte’ vorige week, rondom het afscheid van een ‘oude’ vriend. De een zijn dood is de ander zijn… Ik reed terug van de crematie en belde de webbouwer van Raakkracht en vroeg: hoe snel kun jij WendyRaakt weer online hebben? We knalden samen en het staat. Niet perfect, maar who cares?

Geen heilige Maria

Ik ben er nog niet. Zeker niet. Voor mij gaat de balans letterlijk om yin & yang. Ik heb jarenlang overleefd in plaats van geleefd (yang dus). Van yin (ontspannen) werd ik ongemakkelijk. Ik vermeed yin door continue bezig te blijven. Fysiek (met bankhangen verloor ik altijd), in mijn werk (van je passie je werk maken heeft ook een keerzijde…, helemaal als het gepaard gaat met perfectionisme van de bovenste plank), maar bovenal mentaal. Mijn hoofd kón gewoon niet uit. Ideeën, herinneren, vragen, zorgen, malen… Angsten en controledrang werden alsmaar groter. “Is die factuur al betaald? Is de tekst foutloos? Is klant X nog steeds blij? En collega Y, zit die wel goed in haar vel? Zullen we een leuk relatiegeschenk doen, om … te vieren. Of zomaar.” En dan heb ik het alleen nog maar over mijn werk. Een eigen bedrijf on a mission welteverstaan, wat zeer zeker weer andere verantwoordelijkheden met zich meebrengt dan ‘alleen werk’ (in mijn geval, dan. er zijn vast ondernemende helden die dat allemaal relaxed onder controle en in het spreekwoordelijke snotje hebben, respect!). Maar ik had ook ‘ineens’ (plop!) een gezin. Vier mannen en een hond in huis. Terwijl ik precies vijf jaar geleden in november definitief van Ibiza naar Nederland verhuisde. Alleen met mijn hond. A lot can happen in…….. 

Leven 

Ik ben dan wel geen heilige Maria, maar deze Wendy Elizabeth is aardig op weg. Ik besef me steeds meer dat loslaten heel goed voor me is. Het ‘nieuw leven’ voor me in petto heeft. Met een onbeschreven blad beginnen, in plaats van een checklist. Oké, écht contact met mijn hart is er nog niet. Working on that. Maar ik heb langzaamaan weer het gevoel van leven. Zin aan het leven. Durf weer naar de toekomst te kijken. Want ‘zitten wachten’ tot de rouw waarvan ik ‘dacht’ dat die doorleefd moest worden om weer bij mijn hart te komen, blijkt not my way. Of niet de juiste tijd nu. Het komt wellicht wanneer ik er klaar voor ben. Niet wanneer ik bepaal dat het de hoogste tijd is. Juist niet, kennelijk. De weg naar mijn hart is in ieder geval weer gelegd, door weer te schrijven. De bonus ten opzichte van de 200 blogs die ik hiervoor schreef, is dat ik meer en meer yin met yang verbind. Ik inzie dat álles erbij hoort. Zwart, wit. Geluk, verdriet. Genieten van mijn kinderen, het (mogen) missen van mijn ouders, zus en tante. Werk aan de winkel, dat wel. Maar (écht)... meer dan ooit voel ik me moedig om eerlijk te zijn. Echt eerlijk te zijn. Geen allemansvriend te kunnen zijn. Ik hoop dat ik genoeg ‘haar op mijn tanden’ (ieeejj) heb gekregen om kritiek op waarde te leren schatten. Hoofd- van bijzaken steeds beter te kunnen onderscheiden. Ik ben geen doorsnee en (kennelijk toch niet die) allemansvriend. Ik voel. Ik ben kwetsbaar. En ik ga de uitdaging aan taboes te doorbreken. Écht eerlijk te zijn. In de eerste plaats naar mezelf. Te vergeven waar ik me voor schaamde of schuldig over voelde. 

The time is now

Kom maar rupsje.
Het is de hoogste tijd om genoeg te zijn.
Mezelf.

Fotocredits
Photo by Veroniki Thetis Chelioti on Unsplash (superwoman ;-))
Photo by D A V I D S O N L U N A on Unsplash (viva la vida)

Gepubliceerd op 11 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *