Niemand weet wat er komen gaat

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het romantische plaatje van leven klopt niet. Ik hoor mezelf tegen De Middelste zeggen: het leven ís niet altijd leuk. Waarop ik hem soms - op een ander moment - in overgave verdrietig hoor zijn en hem hoor zeggen: “Boos hoort soms ook de bij!” En op de vraag aan De Jongste “Ben je nu blij?” antwoordt hij op zijn beurt “Soms nie, soms wel!”. Het is best een eye-opener dat ik dit ‘nu pas’ besef, écht besef. Heb ik potdorie bijna 40 jaar in een andere perceptie geleefd. En ben daardoor misschien ook wel meer verward geweest over het leven. Gevoelig als ik altijd was, voelde ik onjuistheden, oneffenheden, sferen, emoties. Door mijn grote voorliefde voor media en bij voorkeur geschreven media, waarin mensen soms diepgaand uit de voeten deden hoe ze leven, zette ik het leven van anderen op een voetstuk. Er ontstond een soort ‘ik versus zij’. Ik voelde ongenoegen over uiteenlopende onderwerpen. Opvoeding, liefde, openheid, studiekeuze, voedingswijze, levenshouding en levensstijl. 

We moeten ermee leven

De perfectionist in mij wordt lamgelegd, steeds vaker. Die dacht altijd dat perfectionisme bestond. Sterker nog, was overtuigd dat dat de norm was. Het Oude Normaal. Mevrouw Perfect staat er tegenwoordig vaak alleen voor. Vindt weinig bevestiging meer en wordt steeds minder gestimuleerd. Knetterhard je best doen om andermans norm te halen is vermoeiend. En bijna 40 jaar later hoor ik in de ene na de andere yin-yogales dat het de bedoeling is om jezelf te zijn. Met alles wat daarbij hoort. Zwart, wit. Boos, blij. Duister, licht. Verdriet, vreugde. Gemis, geluk. Dat juist door het imperfecte, het ‘discomfort’ te volgen je steeds meer jezelf bent. Geen opsmuk, geen bloemen om mensen om je tuin te leiden. Leef met het minder fijne in het leven en dan ga je leven. Dat concept begint steeds meer tot me door te dringen. Een van mijn ‘goals’ is om de energie van zelfmedelijden om te zetten in zelfcompassie. Dát wordt een knallerrr! 

Eat, pray, love

Tegenpolen. Elkaars tegenovers. In de liefde zeggen ze toch juist dat dat de kracht van goede relaties betekent. Dat het goed samengaat. Daarom ga ik proberen in de, hopelijk, komende dikke 40 jaar beide te omarmen. Het gaat een klusje worden, is mijn eerste ingeving. Want ik ben nogal een krentenbol. Er zitten nogal wat donkere plekjes. Maar wellicht ligt daar wel de sleutel. Tenminste… in de pap zijn het toch juist de krenten die ertoe doen. Dus wie weet zit het geluk dat ik zoek verscholen in het gemis. Zit het plezier waar ik naar verlang verborgen in het spelen dat ik vermijd. Doordat ik boosheid verstopt heb, gevoel van gemis geblokkeerd heb en het ‘stom vond’ dat rouw de rode draad door mijn leven was. Vanaf mijn vijfde levensjaar and so on. Uiteindelijk in de bloei van mijn leven doodsbang voor geluk, want wat als je het kwijtraakt. Maar dan dit. Schrijven. Soms een gevecht. Maar ik leef hiervoor. Ik wil niets liever dan schrijven. Ik durf het te doen, ook al is het niet perfect. Ik ben wel toe aan een avontuur. Controle los, angst de baas. Onzekerheid is oké en kwetsbaar ‘as hell’ ook. Hey ho, let’s keep going. Wanneer alles spannend lijkt, ligt ook alles open. Als een meisje zonder geschiedenis en zonder naam. Blanco blad, on a mission. This is me. 

“We zijn het verplicht aan hen die er niet meer zijn.”

Alles is verbonden.

Fotocredits
Photo by Andressa Voltolini on Unsplash

 

 

Gepubliceerd op 15 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!