On a mission

Point taken.

Ik sprak met mezelf af elke dag te schrijven. Dat lukt al vijf dagen. Ik sprak het wel eens eerder af, ‘heul’ vaak zelfs. Maar dan besloot ik me er niet aan te houden. Mezelf geweld aan te doen. Want als je bonuszoon ervan droomt de tweede Messi te worden en zo ongeveer slaapt met de bal onder zijn kussen (en daarbij: ‘slapen is saaaai’) houd je hem toch ook niet binnen. Dan slik je maar eens, wanneer je hem ziet stralen met de bal onder zijn arm, net van plan om een buurtvriend op te zoeken om samen te voetballen en éigenlijk liever wil dat hij gezellig thuisblijft. Dan denk je: gá! Geniet! Doe wat je het liefste doet! Het verschil hoe je anderen behandelt ten opzichte van jezelf is cruciaal. En het beestje heeft een naam: innerlijke criticus. Juf Spitholt (docent gelukskunde bij Saxion en auteur van Wil je gelijk of wil je geluk?) geeft het advies dit beestje een naam te geven en in haar geval: Karel. 

Ja, ik kom zo!

Zal ik dan maar doen wat ik het liefste zou doen? Schrijven. De hele godganse dag schrijven. En uitgeven. Artikelen, bladen. Recenseren. Boeken, essays, podcasts… En die kleintjes dan? “Maaaam, kom je met mij Duplo bouwen?”. Ja, schat, ik kom zo. “Maaam, mag ik wat eten? Ik heb homma!!” Ja schat, mama is nog even bezig. Ik kom zo. Ik vraag me af hoe andere schrijvers dat doen. Thuiswerken met kleine kinderen. Ik hink op twee gedachten. Zoals zo vaak. Zou dat de weegschaal in mij zijn? Altijd aan het wikken en wegen? Daar heb ik ook niet om gevraagd he? Ik schrijf nu het liefst verder, maar sjees het beste nu eerst even langs de supermarkt om dat straks niet met drie (of meer… speelafspraakjes, je kent het wel) te hoeven doen. Boodschappen doen met overprikkelde kiddo’s die een dagje peuterspeelzaal hebben genoten. Niet doen gewoon. Gewoon níet. 

Saved by the… speelafspraak

De optimist in mij dacht wérkelijk dat ik om 10-voor-hoelaat-ik-normaal-wegfiets nog even én naar HEMA kon voor beddengoed (warm flanel, mmm) én snel de avondboodschappen kon halen. No way. Maar ja, daar kwam ik achter toen ik al enthousiast bij de voordeur stond, kant-en-klaar. Dan maar… (ja hoor… altijd de tijd nuttig besteden, het zit er nog helemaal in), even denken: ja! ik weet het! Precies genoeg tijd om even met manlief zijn jas langs ‘de Griek’ (kleermaker) te gaan. Ik ben nog steeds iets te vroeg bij de peuterspeelzaal met een waslijst aan wat ik dan toch maar even bij de supermarkt vandaan ga halen mét een van twee en een van drie. Totdat… Fiep op mijn rug tikt en met een te verleidelijk stemmetje vraagt: “Mag ik vandaag bij jou op de bakfiets?” Ja hoor! “Komt het echt wel uit?”, vraagt haar moeder nog even en de bakfiets zit al snel vol met drie kleine rakkers. Ik beeld me serieus nog even in: drie van deze in een winkelkarretje. Maar nee, ik ben verstandig (aghum). Vandaag geen supermarkt. Dan maar tosti’s als avondeten.

Fotocredits
Photo by nrd on Unsplash (winkelwagentje)
Photo by Markus Spiske on Unsplash (‘bakfiets’)

Gepubliceerd op 12 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!