Ontspannn

Goedemorgen. Mezelf. Wat een feestje om hier te ‘mogen’ zitten. Op mijn / onze kamer. In ons bed. MET DE LAPTOP OP SCHOOT :-D. Want dat feest-attribuut maakt voor mij echt dat het als een feestje voelt. Ik hoor vriendlief wat rommelen beneden (rammelen! in de Duplo-bak welteverstaan). Zó. Schattig. En aantrekkelijk :-D. Ik vind het heel, heel, heel leuk om hem met de kindjes te zien. Senang te zien. Zichzelf en vooral: eens niet aan het werk. 

Ontspannn

Rond half tien werd ik wakker. Mmmm.. Zo, mooi geweest. Mijn gezicht zo verkreukeld als een afgedankt stuk inpakpapier. Het voelde ook of mijn tong de hele ‘sessie’ (die voelde als een winterslaap) tegen mijn gehemelte aangekleefd heeft gezeten. Niet smerig bedoeld (slaapmond-achtig ofzo), maar fysiek. Tijdens een zwangerschaps-yogales jaren geleden zei de juf: ontspannnn alles. Begin met je gezicht. Je voorhoofd, ontspan. Je blablabla ontspan. (en, nu komt het) Je kaken, ontspan. Je tong, ontspan. Zorg dat je tong onderin je kaak ligt, ontspannen. En niet vastgeplakt aan het gehemelte. Check. Damn! Wat een ontdekking! Dat heb ik dus, bij-na-de-hele-gods-ganse-dag. Vind je het gek dat ik zo vermoeid ben van alles?

Speaking about that…. 

Gisteravond - en een deel van de nacht - was ik aan het schilderen met een vriendin. Heer. Lijk. Ze verwonderde zich over dat ik vóór dat ik naar haar zou, wat op zich al een uitdaging was voor me, omdat ze een uur rijden over hele taaie, saaie weggetjes vanaf mijn huis woont, ik een drukke middag en een ambitieuze planning had, tóch nog langs een ander adres ging. Een cadeautje brengen, voor iemand die net te horen heeft gekregen dat haar man “heel erg ziek” is. En we gingen een laag dieper. Waaróm ik dat doe. Dat ik zo gewend ben, het normaal vind, om mensen te pleasen, plezieren, verrassen, iets extra’s te doen. “Maar ik zou er heel erg moe van worden.”, zei Vriendin. Waarom doe ik het wérkelijk? Wil ik ‘een wit voetje halen’? Wil ik bijzonder zijn? Wat ben ik aan het doen, waar ben ik mee bezig? Tja…

Doe. Moeite.

Ze zei “Ik zou wel wat egoïstischer zijn in dat geval. Ik bedoel, je had met mij afgesproken.” We hadden het erover of het meespeelde dat ik zelf de nodige shit heb meegemaakt, waardoor ik wéét hoe fijn het kan zijn als iemand je zo’n gebaar doet in kloteperiodes. Hmm… overdenkend: dat zou - zeker - kunnen. Maar ook omdat ik het zo gewend ben, ermee ben opgevoed. Mijn ouders, vooral mijn moeder, ook zo was. Niet zo in detail of vergaand als ik (maar believe me, mijn zus is er nóg verfijnder… geraffineerder :-D, in dan ik.). Attent zijn als een gave. Dat is wel in de basisopvoeding meegegeven denk ik. ‘Geniet van de kleine dingen’. Dóe. Moeite. 

Voor de leuk

Maar ja… Ik zélf dan? Waar ben en blijf ik, wanneer ik ‘altijd voor alles en iedereen aan-sta’? Hetzelfde geldt voor Vriendin zelf hoor. Een cadeau - boek - had ik al in gedachten om te geven, maar wetende dat ik naar haar (nieuwe) huis zou, in plaats van het initiële idee, afspreken in mijn woonplaats, wat - egoïstisch (of realistisch?)  gezien - voor mij duurzamer zou zijn geweest, in meerdere opzichten… maakte dat ik er iets ‘bij’ wilde doen. Bij dat boek. Dus ik sjeestje nog na mijn blog op de fiets met Morris voorop (“Mamaaaa, ik wil mee, mammaaa! Zullen we met de fiets gaan?”) naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. Voor goddelijke pesto-olijven die ik haar beloofd had. Why? Naar de supermarkt voor pizza’s voor de achterblijvers: vriendlief en de kleintjes. Why? Naar de HEMA voor ‘kaarsen, een kaart en iets leuks erbij’ voor Vriendin. Voor bij dat boek dus. Why?

Jelly beans en hartjesballonnen 

Ik zag niet ‘iets leuks’ waarvan ik zeker wist dat het haar - al zo leuke - interieur of leven zou verbeteren, dus ik besloot met ‘jelly beans’ als confetti voor de leuk. Best wat moeite, wetende dat ik óók een kaartje voor Die Andere Vriendin uitzocht. Meerdere zelfs, dan kon ik nog even ‘later’ beslissen wat nou beter was. Want wat wens je iemand die net slecht nieuws te horen heeft gekregen? ‘STAY STRONG’ of ‘LOVE’? Sterk blijven is ook mijn mantra geweest in het leven, maar heeft me ook weggehouden van mijn kwetsbaarheid, mijn echtheid, voelen dat ik mensen mis. Dus het roept ook zoiets op als mijn innerlijke criticus, genaamd Karel, zou zeggen: “Niet huilen he? Kin op en borst vooruit, het leven gaat door.” Én hartjesballonnen dus, die kocht ik erbij. Die blies ik op en gaf ik aan Vriendin (liefde! samenwonen! leuk! fleurt de boel - aka mijn aanwezigheid?! - zo lekker op, breekt zo lekker de week, uhh.. de stilte).

Waaróm in gódsnaam?

Die moeite dus. Waaróm in godes-naam al die moeite? Ik had prima alleen het boek kunnen geven. Het thuisfront had prima pizza’s kunnen bestellen. Alles kan wel een tandje minder. Let it go….. Niet zo hard mijn best doen. Niet alles voor iedereen hoeven zijn. Eens voor de makkelijke weg kiezen. Goed is goed genoeg. Dat hou ik mezelf ook voor het schrijven van dit artikel. Ik schrijf. En dat is voor nu mijn norm. Dan hoeft het niet perfect te zijn. Het is van mij en het is oké. Geen allemaalsvriend, gewoon níet. Eindelijk eens niet meer.

Ik. Laat. Het. Los.

Fotocredits
Photo by Susn Matthiessen on Unsplash (uitgelichte afbeelding)
Photo by michael schaffler on Unsplash (ballonnen) 

Gepubliceerd op 9 november 2019

Geschreven door: WendyRaakt

Wendy ter Bekke schrijft naar hartenlust over uiteenlopende onderwerpen als persoonlijke ontwikkeling, wereldse uitdagingen, literatuur en alledaagse kleinigheden. Diepgang met een knipoog.

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *