RAAK begin.

WendyRaakt | RAAKKRACHT

Gelukkig!

Allereerst: gelukkig 2015!
Gelukkig mensen.
En om te beginnen gelukkig voor mezelf: ik heb het weer. Ik ben er weer.
Het voelt als een opluchting, als een soort uit de kast komen (kan ik me zo voorstellen en ja, ik val nog steeds op mannen alleen kennelijk nog niet op de juiste, die ene – weet je wel).
Ik haal opgelucht adem.
Situatieschets
(dat werkt namelijk het snelst en duidelijkst, denk ik – in deze staat van zijn: 03:00 middernacht op 1 januari):
Klaar voor 1115 woorden?
Er was eens een Wendy.
Na mappen vol diploma’s (en dat is dus keihard ploeteren voor een communicatief wonder dat „eigenlijk” liever blijkt te tekenen en schrijven dan worstelen met geschiedenis, aardrijkskunde en erfrecht) komt ze er tijdens een schrijfcursus in de Berghut in Oostenrijk definitief achter dat ze liever korte verhalen schrijft dan hele wetboeken leest. Liever blogs schrijft dan boeken (vooralsnog 😉 „ik kan ze altijd nog bundelen”). Liever op creatieve tijden werkt (lees: als jullie slapen) dan tussen 9 en 5.
Goed.
Die Wendy dus.
Kwam. Zag. En overwon.
Haar blogs waren „raak”. Bijna altijd. (voor een aantal ;-))
Vandaar uiteindelijk: WendyRaakt.
Terug van weggeweest begon ze „echt” voor zichzelf en stortte zich op de Nederlandse communicatie (en dating-, maar daarover een andere keer meer)markt.
Vol gas.
Bij het landen van het vliegtuig uit Spanje, full speed vooruit in de cabrio en op de fiets.
„Koffie drinken” kon ze ineens als geen ander.
(Of dat nou de erfenis is die we hadden verwacht na ruim een jaar Spanje? Kennelijk.)
Het persoonlijke aan de blogs, zoals het bloggen begon, voelden daarbij ineens te „kwetsbaar”.
En niet professioneel, of zoiets. (van horen zeggen…)
Ze ging ook een wekelijkse column voor een krant schrijven, waarmee (nog) een van haar dromen uitkwam. En stelde zich daarmee bij heel wat bedrijven voor.
Eind september ging ze fanatiek deze topsport van zelfstandig onderneemster in de communicatiebranche bedrijven.
Professioneel, zakelijk, krachtig op een andere manier.
Resultaat eind december: overbelast.
Datgene
Terwijl “datgene” nou juist verbond. “Datgene” er nou juist voor zorgde dat ze een heel warm netwerk om zich heeft. “Datgene” nou juist maakte dat ze regelmatig verrast werd door een telefoontje of bericht van een „zakelijk” contact wie persoonlijk geraakt zei te zijn, geïnspireerd, aangespoord tot etc. “Datgene” liet Wendy (schijn)veiligheidshalve even buiten beschouwing.
De persoon & professional werden “een bedrijf”.
Het persoonlijke was afstandelijk geworden.
Het veilig schrijven voor een vermeend gerichter publiek, raakte minder.
Terwijl het woord “zakelijk” om haar heen gebruikt wordt voor een doorstart van een magazine, gaat ze in de stijgers. „Zakelijk klinkt zo onpersoonlijk, zo afstandelijk. Ondernemen daarentegen is een werkwoord. En toegankelijker.”
Glashelder. (aghum)
De kern van dit probleem?
Dat het voor Wendy zelf niet meer klopte. Haar niet meer raakte.
En dat haalde haar uit haar kracht.
Nu Wendy op deze Nieuwjaarsmorgen – geïnspireerd door de docu “Niemand weet hoe laat het is” van Youp van het Hek – weer voelt wat ze voelde toen ze zich zo lekker voelde, is het weer even terug.
Oók Youp speelde voor zalen van 4 man toen hij begon.
Later voor gymzalen.
De docu werd grotendeels uit Koninklijk Theater Carré uitgezonden.
Geduld en vertrouwen. Dat is wat hij de leerlingen meegaf, bij een gastcollege, ook te zien in de docu.
Oók voor hem is schrijven als ademen.
Wendy:

“Op deze Oudejaarsavond sprak ik erover met mijn vader. Ik benadrukte dat ik het ook zo voel zoals Youp vertelde. Waarop pa vroeg „Maar word je daar niet verschrikkelijk moe van, van al dat schrijven?”.
„Nee, pap. Juist niet. Daar krijg ik juist energie van. Als ik moest kiezen en er nog maar 1 ding zou zijn wat ik kon doen in mijn leven, dan is dat: schrijven.”
Ik legde hem mijn dilemma uit: van raakkracht en WendyRaakt. Van wendyterbekke.nl en ‚communicatiebureau’.
Afgelopen dagen was ik slecht ‚te pas’, overbelast zoals voornoemd.
Alle afspraken werden afgezegd. Rust. En daardoor dus: nadenken.
Ik kwam er niet uit. Schakelde hulp in, ging met de neus in boeken over thema’s van genialiteit (Tijn Touber) tot kwetsbaarheid (Brene Brown). Al kwam ik wel dichterbij, ik hád het nog niet.
Toen was er onverwachts contact met de Berghut (waar het allemaal begon) en alle kippenharen op mijn vel gingen juichen. Raak. Daar was het weer. Even.
En toch.. Ik had het nog niet.
Totdat…
Thuis. In bed. Laptop op schoot. Zoals tpen in de Berghut, waar en hoe het allemaal begon (’s nachts, laptop op schoot en bloggen).
En nu? De laptop liep vast. Da’s een teken. Leg maar gauw weg. Het is (weer/nog/zie je nou wel) niet de juiste tijd. Alle rationele adviezen van de afgelopen tijd schoten als vuurpijlen door mijn hoofd. Hardleers (of gepassioneerd, het is maar hoe je het bekijkt) als ik ben: lamp uit.
Totdat…
Ik klaarwakker blijk. Het móet. En het moet nú. iPhone in de aanslag 😉
Ik Google raakkracht en wederom krijg ik de suggestie of ik daadkracht nodig heb.
Nou, kennelijk.
Open de site, bekijk de positionering en voel…
De professionalisering.
Erg gericht op bureaus. Op de mogelijke beslisser voor een mogelijke klus.
Het raakt… niet.
Totdat….
Ik de tekst op de pagina WendyRaakt (raakkracht.nl/WendyRaakt, tja ik vind wel een weg ;-)) lees.
En onder de blogs naar de categorie WendyRaakt ga. En terecht kom bij dit blog:
WaterRaakt // klik hier voor het blog van destijds
WaterRaakt | WendyRaakt.nl

Stil.
RAAK!
Dat was het!
Intuïtief wist ik het al.
Dat ik te hard bezig was.
Te hard proberen.
Bewijzen.
Forceren.
Het staat er letterlijk.
Mooi geschreven.
Maar niet naar gaan leven.
Ben nog meer waterpolo-wedstrijden in de hoofdklasse gaan beoefenen.
Tot op 1 januari 2015.
Ik lig in bed een paar uurtjes na de jaarwisseling.
Lees mijn eigen WaterRaakt-blog terug.
En lees daar letterlijk de antwoorden.
Op allerlei manieren tekenen dat het vanzelf lekker gaat stromen of je vanzelf leert mee te gaan met de goede stroming. En het schrijft, leeft en leest nog lekkerder weg ook dan de veilige, afstandelijkere posts.
1.115 woorden op slechts een fractie van het aantal minuten in dit nieuwe jaar.
1 januari 2015: already my favourite day.
 
Today is my favorite day | 1 jan 2015

Gepubliceerd op 1 januari 2015

Geschreven door: WendyRaakt