40 uur stil en offline - part one

Een weekendje voor jezelf, even helemaal niets moeten, lekker met yoga en mindfulness aan de slag, mooi dichtbij in Denekamp. En dat je er dan twee weken voor aanvang achter komt dat je één klein detail over het hoofd hebt gezien: het is een stilteretraite. Slik. Ach, let's go! Zo erg kan dat niet zijn. "Mooie uitdaging!" Nou, dat was het! Het was... hard werken! Na de eerste nacht 'spijbelde ik' en schreef ik onderstaande op. Ik móest mijn hart even luchten. Even lezen hoe het voor me was. En begon ongeveer zo.

Het is zover
De tijd staat stil
De tijd van stilte is aangebroken
Ik lig alleen op bed in een kuise kamer
In een klooster vernoemd naar mijn doopnaam ~ Elisabeth
En in een ruimte vernoemd naar mijn vaders naam ~ (Fransiscus van) Assisi
Is het toeval, het lot of “moet het zo wezen”?
Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik éigenlijk nu niet mag schrijven of lezen
Wél ben ik 40 uur stil en offline
Al een hele geste
Ik mis mijn kinderen en mijn thuis
En mis een jubileum van mijn zwager
Er zitten tientallen gedachten in mijn hoofd
Van wat ik ben vergeten te regelen
Tot wat ik allemaal opmerk hier in deze stilte
Het doet iets met me
Het ontdoet me van stress van tijdsdruk en moeten
Al moet ik wel om 6.30 ontwaken om om 7.00 uur op een nuchtere maag yoga te beoefenen
En zo gaat het program door tot rond de klok van 10 ‘s avonds “rust” is aangebroken
Rust van een warme douche, een boek (oh nee, dat mag niet) en bovenal een bed
Een keurig opgemaakt, lekker warm en stevig bed
Het kruikje dat ik meenam van huis houdt me extra warm en voelt aan als een echte knuffel
Alhoewel deze stilte, “lege agenda”, “me-time” en alle beproevingen goed voor me zijn
Doet het missen van warmte in contact en communicatie me wel pijn
Doodse stilte tijdens het ontbijt of warme maaltijd
Blikken die wegdraaien, afwijken of boos lijken te kijken
Ik voel me een bang hertje of een jonge pup
Die bij een beetje echt contact, verbinding en gezelligheid enthousiast kwispelt van geluk
En nu... snel ik weg zodra mijn bord leeg is
Naar de allerlaatste kamer op de allerhoogste verdieping: Huize Elisabeth

Hoe het (me) nou écht (ver)ging, hoe het vérder ging en... nou ja, een laagje dieper, zeg maar, volgt! 

Photo by Melanie Pongratz on Unsplash (mobieltje)
Photo by Johnson Wang on Unsplash (punch today in the face)

Gepubliceerd op 27 januari 2020

Geschreven door: WendyRaakt

Reageren? Graag! :)

Ik vind het leuk om een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceer ik je e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *