Strong vs. straight


Zit je dan. Ziek thuis. Krabbel weer op en sla de krant open. Van achteren naar voren, zoals dat bij mij vaak gaat. Ik eindig bij het voorwoord. Over mijn idool. Uhh idioot. Uh..

De heel negatieve ‘#fail’-achtige reacties laat ik aan me voorbij gaan. Ik kan het niet verdragen, niet verkroppen. Ik kijk opzij en er pronken boeken van Hem in mijn kast en een dvd in de andere kast. En het gele bandje heb ik uiteraard ook. Ja, ik weet het. Hij heeft gebruikt. Hij pompte epo even normaal als zijn fietsbanden. Wrang is het zonder twijfel. Deze header maakte echter dat ik graag verder las: Armstrong winner en loser. Dat zegt me zoveel als dat het niet alléén maar zwartgallig is. Niet alleen maar fout en stout.
Want gewonnen, dat heeft ie. Lucky seven times. En geleden dat heeft ie, de ergste ziekte die we maar kennen. Overwonnen heeft ie die. Waarmee hij velen heeft geïnspireerd. LIVESTRONG dan? Moet dat dan maar ophouden te bestaan? Nee.

Love him or hate him. Dat was al jaren zo. Zo’n persoon die je adoreert of haat, er tussenin bestaat niet.
Als je bij deze eerste ‘groep’ hoort en zijn overlevingsdrang je geïnspireerd hebben, zul je – tuurlijk – teleurgesteld zijn. Maar weet je dat alle letters die je gelezen hebt, alles wat je boeide in zijn boeken, méér was dan alleen epo-afhankelijk. Als epo de standaard is, is overwinnen van kanker dan niet nog steeds een wereldprestatie?
Ik citeer hier het artikel van De Twentsche Courant Tubantia.
“In een fascinerend interview met Oprah Winfrey heeft Lance Armstrong bekend dat hij tot en met zijn laatste Tourzege in 2005 op grote schaal doping heeft gebruikt. De bekentenis is niet verrassend, maar de context van het verhaal is vanuit psychologisch en filosofisch perspectief indrukwekkend. Armstrong beschrijft hoe hij zich sinds zijn prille jeugd heeft ontwikkeld tot een ‘winner’ die zijn gelijke nauwelijks kent, die onder druk van zijn competitieve drijfveer een eigen wereld creëert waarin alles geoorloofd is. Armstrong noemt zichzelf roekeloos met een meedogenloos verlangen om te winnen.
Een controlfreak voor wie het gebruik van epo even normaal was als het oppompen van de banden voor de training.
De bekentenis van Armstrong is voor velen een schande, voor anderen een teleurstelling, en bij weer anderen roept het ronduit razernij op. Hoe verleidelijk is het immers niet om te geloven in het wonder van een kankerpatiënt die geneest en op natuurlijke wijze de zwaarste sportwedstrijd ter wereld zeven keer wint? Dit sprookje ligt aan gruzelementen.
Lance Armstrong heeft echter geen gewelddadig delict gepleegd, hij heeft de regels in de sport overtreden. Niet meer en niet minder. Daarvoor is hij terecht gestraft. Hij is zijn zeven Tourzeges kwijt en mogelijk wacht hem nog een reeks schadeclaims.
Lance Armstrong zal herinnerd worden als een bedrieger, zoals de voetballer Zinedine Zidane wordt herinnerd als de man van de kopstoot en niet als een weergaloze voetballer die de Franse multiculturele samenleving een impuls gaf. Het is de tol van de roem, maar het is ook eigen aan een samenleving die helden koestert maar hen uitkotst als de ridder op het witte paard ook maar een gewone sterveling blijkt te zijn.” 

Dat Lance uit de kast kwam, zet ‘ons’ evenwel in de kijkers.
Hoe loyaal zijn wij zelf eigenlijk?

Gepubliceerd op 21 januari 2013

Geschreven door: WendyRaakt