Theater Wendy Raakt gestaakt

Open. Dicht. Open. Dicht. Open. Dicht. Dichter.⁣

In 2019 was het zover. Ik trof voorbereidingen voor mijn theatershow Wendy Raakt. Midden in herstel van workaholisme, gestapelde rouw en onder meer PTSS wilde mezelf uitdagen mijzelf te uiten, met tekst en muziek. Ik de tekst en - deels - de muziek. Daarbij wou ik me door Jesse Borkens laten begeleiden, de zoon van mijn zus. Jesse bleek op heel jonge leeftijd een enorm getalenteerd muzikant. Speelde op zesjarige leeftijd al de sterren van de hemel... Later, bij het afscheid van mijn moeder, zijn oma, helaas ook letterlijk. Hij speelde prachtige muziek 'op het podium' van de begrafenis. En ik stond ernaast. Mijn verhaal te vertellen. Het afscheid van mijn moeder, dat moment, die plek, deed me beseffen dat dat precies was wat ik verlang. Waar ik me thuisvoel. Waar ik blij van word. Verhalen vertellen die raken. Die verhalen een podium geven, zodat mensen erdoor geraakt, geïnspireerd of bewustgemaakt worden. In 2020 zou ik 40 worden, dus het leek me megagaaf om dan als 'verjaardagsfeestje' het theater in te gaan. En daar te vertellen wat me heeft geraakt, ondersteund door eigen teksten én muziek. Ik de zang, Jesse de piano. Ik voorlezen, Jesse ondersteunen met piano. Wat er veranderde weten we allemaal. Corona had een ander plan. Het is nu mei 2021. De grote vraag is: wat deed ik in de tussentijd? Lees je met me mee?

Hoe het concreter werd

Het is 2019. Ik ben lekker op dreef met een 'deep drive' in mezelf. Heb een stap terug gedaan, vanwege - kortweg - workaholisme en doe veel aan yoga. Yin yoga. Soms zelfs vijf keer per week. Het houdt me 'in balans'... want die is zonder dat ver te zoeken. Yin yoga brengt veel waardevols voor me, waaronder ook begeleiding door tekst en muziek. Muziek die me kan raken. Net als houdingen waar ik minuten lang (soms wel 9 minuten) in blijf 'liggen'. Die nummers lijken wel over mij te gaan! Wat de yogadocent zegt gaat over mij, dat kán niet anders, zo raak! Dus zo gek was het niet wat ik voelde. Ik ben niet alleen, want die hele yogaklas wordt geraakt, ieder op zijn of haar eigen manier. Dit in combinatie met een langgekoesterde droom mijn podium te pakken en mijn naderende 40e verjaardag, maken me kinderlijk enthousiast en nieuwsgierig. Een theatershow Wendy Raakt, hoe vet zou dat zijn? Om mezelf uit te dagen wél dat podium te pakken. Net zoals in 2011, toen ik 34 jaar was en 'op het podium' afscheid nam van mijn moeder.

Dag mam, dag pap

Mijn vader en ik hadden het plan gevat om samen iets te doen, in een klein theater in Enschede. Gewoon voor vrienden en geliefden. Klein, veilig, gewoon voor onszelf en om een leuke middag te hebben ondersteund met leuke 'content'. Dat leek ons wel leuk. Als het me zo kon raken en ik er zo blij van werd, zou dat toch super zijn? Ik weet niet meer precies hoe of wat, maar ik zag het al helemaal voor me. Natuurlijk zou muzikale Jesse daar onderdeel van uitmaken. Door hem had ik immers in datzelfde theater jaaaren geleden al eens met mijn vader in dat theater gezeten. Kijken naar Jesse. Met een drankje erbij. Zodoende. Geen haast, maar wel leuk. Als ik 35 zou worden, zou dat een mooi moment kunnen zijn. Verjaardag vieren met muziek, drankje en fijne mensen. En daar ook nog iets van mijn raakbaarheid mogen delen. Queen, muziek waar mijn vader enorm van hield, zou er natuurlijk onderdeel van uitmaken. Het leven had - wederom - een ander plan met me. Ik was 34 en werd plotseling wees. En weer stond ik op een podium, weer maakte Jesse prachtige, hartverwarmende muziek. Weer vertelde ik een verhaal. Maar weer niet 'mijn verhaal'. Ik vertelde het levensverhaal van mijn vader.

Tegelijk wees en (bonus)moeder worden

Maart 2015. Ik ontmoet Sjors - mijn huidige vriend en inmiddels vader van onze drie kinderen - en zijn zoon Pepijn. We leren elkaar kennen, zijn allebei vrijgezel én ondernemer en dat bleek een match made in... heaven (dank mam). Het waren een paar leuke dagen... Totdat mijn vader van de ene op de andere dag in het ziekenhuis belandde. En 'doodziek' bleek. Een week later overleed hij. Sjors gaf hem voor het eerst en het laatst de hand op het ziekenhuisbed, een uur voor het afscheid. Toen hij overleed, maakte me dat wees en (bonus)moeder tegelijk. Ik was ineens mijn vader kwijt en hoorde de 'godganse' dag "papa... papa..." van de toen vijfjarige Pepijn. Rouw en raak tegelijk. Ik raakte vrij snel zwanger, wilde nieuw leven in de brouwerij! Laten we dan maar wat nieuw leven toevoegen, het leven is er om gevierd en geleefd te worden. Ik ging in dát standje. En ging - ook nog - 'fysiek' hard(er) werken, want het idee dat ik niet op mijn vader kon terugvallen maakte dat ik mijn rouw voor me uitschoof zodat ik maar facturen kon blijven versturen. Ik wilde immers mijn eigen koophuis zelf kunnen blijven betalen. Allemaal excuses om maar niet te voelen. Excuses om te overleven.

Geluk(t)

Het overleven is gelukt. I'm still alive en ik ben sterker dan ooit. En gelukkig weer raakbaar. Want doordat ik de pijn, het gemis, de rouw voor me uitschoof, blokkeerde ik emoties. En wat ik toen niet besefte, maar wel waarheid bleek: je kan niet dééls emoties blokkeren. Blokkeer je de emotie die 'niet fijn' voelt, dan blokkeer je ook de emotie die wel fijn voelt. Geen geluk zonder stuk. Precies dat is het thema van mijn podcast geworden, waar ik inmiddels virtueel het podium pak om mijn stem te laten horen, harten te raken en ego's te kraken. Van mij, van mijn gasten en hopelijk van een luisteraar. Want een van de dingen die ik leerde door hetgeen achter me ligt, is dat presteren om de bevestiging van buitenaf te krijgen, mij niet gelukkig maakt. Ik er niet 'instant blij' van word. ⁣Leuk voor even, maar niet voor het leven. Voor de podcast legde ik zodoende de lat van een 10+ naar +1: wanneer ik één persoon kan raken, inspireren, bewustmaken, is het experiment geslaagd. En het werd nog mooier. Want Michiel de Jong, als eerste gast in mijn podcast, spiegelde me zo mooi: wat als ik al jouw +1 ben? Als dit gesprek al gelukt is, doordat wij het samen hebben beleefd. De rest is bonus. En zo is het. Het leven is zo relatief. Het geluk ligt zo dichtbij. Voor mijn voeten. In mijn eigen huis. In mijn eigen lijf. In mijn eigen hoofd, hart en eigen gezin. De harten van mijn partner en kinderen.

De grote shift

Tijdens mijn 'break' vond ik mentaal herstel door creativiteit. Ik tekende, droedelde, schreef en dat bleek later 'art journaling' te heten. Ik maakte kleine moodboards in mijn dagboeken. Mijn dagboeken werden een feest om naar te kijken. Maar mijn zielenroerselen stonden erin. Die durfde ik toch niet te uiten. Wat zullen mensen denken? Zullen ze denken dat ik ... ben? Onzekerheid speelde me parten. Ik had net een mooi bedrijf opgebouwd, dat vijf jaar bestaansrecht had, mensen namen het 'serieus' en dan kwam ik aan mijn 'kwetsbare gedoe'. Mijn eigen stem bleek mijn grootste criticus. Ik had dikke muren opgebouwd naar mijn eigen emoties. Door gebeurtenissen in mijn kinderjaren en beyond werd ik expert in pleasen, perfectionisme en presteren. Altijd 'aan'staan, altijd 'hard' gaan. Maar niet meer geraakt kunnen worden. Ondanks dat me gezegd werd "Jij weet je gevoel zo goed te verwoorden". Het bleek relatief. Want het gaat erom wat ik er zelf bij voel, niet hoe het op een ander overkomt. En dat bleek de grote shift.

Moedig doen of moedig zijn

Zomer 2019. De cursus “Moedig zijn” werd me aanbevolen door mijn kapper en ik meldde me aan. Oefenen met moedig zijn op vele fronten: authentiek jezelf voorstellen, natuurlijke openheid tussen de deelnemers, zelfs zingen (oe wat vond ik dat spannend!), mooie liedjes luisteren en ervaringen delen. Kwetsbaarheid bleek 'key'. Zo fijn vond ik het dat de docent zelf ook aangaf hoe pittig en lastig ze zelf dingen heeft gevonden en soms nog vindt. Door die erkenning ontdekte ik échte moedigheid, een mooie spiegel! Er volgde nog een workshop, van haar en mijn kapper! Hoe cool is dat. En daar ging het over (zelf)liefde, (zelf)compassie, over de hindernissen die je weghouden van liefde. Bij mij? Hoge late, perfectionisme, bevestiging zoeken van buitenaf, kritiek persoonlijk opvatten, 'nee' als een afwijzing van míj interpreteren. BAM! Ik ontdekte kanten van mezelf die nieuw voor me leken. Omdat de mechanismen die ik in had gezet om te overleven, me van mijn eigen 'zijn' weghaalden. Dus ik deed wel moedig, maar was niet moedig. Althans....

Het podium bleef lonken

Waar ik aan een van mijn mentoren van mijn herstel typte: "🎤 en ik ga het Vestzak boeken voor mijn 40e verjaardag", had ik ook een setlist voor de theatervoorstelling:

Theatervoorstelling WendyRaakt

Locatie
Vestzaktheater

Fotografie
Tessa Wiegerinck

Muziek
- Swan Song > Jesse ondersteunen met piano, Wendy doet niets
- A new day, Anouk > met clip erbij afspelen
"A life without purpose is like no life at all"
- Adem uit, Wende Snijders > zelf zingen met Jesse op piano
[zie ook link hierna]

Gevolgd door een lijst met mensen die ik hiervoor wilde uitnodigen en als einde:

"Liefst op dat moment een boek af hebben dat verkocht wordt"

Monddood

Hoe komt het toch dat ik telkens 'terug in mijn hok' ging wanneer het spannend werd? Ik ben erachter dat mijn life events gepaard gingen met 'in mijn hok', 'in mijn schulp', 'hou je maar stil', 'niet verder vertellen he?', 'niet op de voorgrond treden', 'niet de aandacht trekken'. Het ging niet om mij. Ik liet het me letterlijk de mond snoeren. Monddood voelde ik me. Inmiddels weet ik beter. Het gaat wél om mij. Ik ben hier om te doen wat ik voel dat ik wil doen. Creëren van raakbare content. Het doet er wél toe. Onvoorwaardelijk. Ik hoef niet éérst een staande ovatie, om mezelf te geloven. Ik hoef niet éérst een New York bestseller (ja echt, het perfectionistische deel in mij neemt dát als lat, vind je het raar dat het me benauwde en blokkeerde ;-)?), om de moeite waard te zijn. Ik hoef niets te bewijzen. Ik hoef niet éérst van jou te horen of ik oké ben. Jouw mening is ook maar 'een' mening. En gebaseerd op jouw verhaal, jouw ervaringen, jouw verlangens, jouw dromen, jouw angsten, jouw systeem. Jij en ik zijn helemaal oké. Met podium. Zonder podium. Met boek. Zonder boek. Met Instagram. Zonder Instagram. (dit weekend raakte ik toegang tot mijn creatieve uitingskanaal Instagram van de ene op de andere dag kwijt, lees hier over dit avontuurtje).

Ik ben ik.
In vol ornaat.
En das genoeg.
En precies de bedoeling.
Net als jij.⁣
Hoe zit dat met jou?
Wat is jouw verlangen?
Kraakhelder? Ben je daar achter of zit die verscholen achter patronen, overtuigingen, angsten?⁣ Wat is jouw overlevingsmechanisme.

Let me know! Stuur me een berichtje via social media of mail gerust op hallo@wendyraakt.nl

PS Vind je het leuk om de muziek te luisteren die me raakte tijdens voormeld proces en dus in mijn theater zou mogen?
Hier vind je de link naar de Spotify playlist Wendy Raakt 2020.

Veel luisterplezier 🙂

MEER ALS DIT?
Op Facebook vind je Wendy Raakt met verhalen, podcasts en persoonlijke gedichten. Ook zijn kaartgedichten te koop en je vindt ze hier. Ook schrijf ik gedichten op maat. Neem  gerust contact met me op. De podcast Wendy Raakt vind je onder meer op Spotify via deze link.

PS Op de teksten van Wendy Raakt rust het auteursrecht. Wil je dus iets gebruiken, mensen helpen raken, delen? Graag! Maar altijd even een berichtje aan mij en vermeld Wendy Raakt als afzender. Een tag in een social mediabericht helpt mij meer impact maken. Dank je wel voor je (begrip en) support!

Gepubliceerd op 2 mei 2021

Geschreven door: WendyRaakt