Waar blijft de tijd?


Wat is een half jaar op een heel mensenleven? Mijn oude baas zei vaak als ik me druk maakte: “Over honderd jaar, Wendy, praat niemand er meer over.”
Maar wat als dat half jaar het eerste half jaar is zonder je moeder?

Morgen is het zover. 6 maanden na zondag 18 december 2011. Half jaar na dato dato dat ik ’s middags nog tot snottebellen aan toe aan het lachen was met haar, samen met mijn zus. Dat we de 65e verjaardag van mijn moeder vierden met een high tea. Daarna gingen wandelen, teuten, met Baco wandelen, mijn kerstboom kijken, boodschappenlijstje voor het kerstmaal doornamen en onderling verdeelden: “Haal jij dat, dan haal ik dat” en “Oh ja, lekker, ijs! Apfelstrudel met vanille-ijs of Viennetta?”.
Toen later nooit meer kwam
Dat later, “Straks met kerst”, dat kwam niet meer. Althans niet met mams. Het was voorbij, die dag, die avond, ineens. Plots, onverwachts. Na een geweldige middag samen.. Uiteraard daarvoor weer dankbaar. Dat we hebben mogen genieten, eten, drinken, herinneren en nieuwe herinneringen maakten.
Als er nooit meer een morgen zou zijn
Nadat mijn zus plotseling overleed toen ik 17 was, ging ik leven als een dolle. Doen alsof er nooit meer een morgen zou zijn. Als iemand zei “dat doen we later wel”, schoot ik in de actiemodus. Later? Jaja, dat had je gedacht. Het kan morgen wel ineens afgelopen zijn.
Life is a rollercoaster
Dat helpt, in het bereiken van dingen. Het gaat sneller, beter, efficiënter. Diploma’s stapelen zich op, net als certificaten, felicitatiekaarten en complimenten. Wat een prestaties.
Maar ja, je koopt er zo weinig voor. Zo weinig echt belangrijke dingen. Als geluk, rust en .. andere niet te betalen dingen.
Gelukkig of tevreden
Bij het woord ‘geluk’ bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. ‘Geluk’ voelt als een verwende eis, een summum van leven. Ik hoorde vorige jaar een net van ernstige ziekte genezen kerel zeggen, die al joggend weer aan het opkrabbelen was: “Geluk, geluk? Iedereen heeft het over geluk. Ik ben gewoon een tevreden mens!”.
Memorabele vaderdag
Deze vaderdag was nieuw, anders, leger, voller, droeviger, mooier, vreemder, maar bovenal: intenser. Je leert zo waarderen wat je wel hebt, door dit soort gebeurtenissen, gemissen. Blij en ’tevreden’ met wat ik wel heb, denk, voel en beleef. De mensen die ik wel om me heen heb, bij me heb, mee kan herinneren en herinneringen maken. Leven. Beleven. Genieten. Lol trappen, potje janken.
Beter potje janken dan voetballen
Dat je bij een potje voetballen niet van succes verzekerd bent, is vanavond wederom gebleken. ‘Onze jongens’ redden het niet, het lukte ze niet, ze kwamen er niet doorheen, de swung zat er niet in, de teamspirit was niet daar, de magic was niet ‘in the air’. En wat kun je dan beter doen dan een potje brullen?
Het lucht op!
Dramatisch of drastisch anders?
Nee hoor, ‘mijn vaderdag’ was niet dramatisch. Een traan bij een liedje dat de gevoelige snaar raakte, de dag dat mijn gitaarsnaren echt weer geraakt werden, ik weer geraakt werd. Ontroerd werd, ontroerd was, maar bovenal blij en dankbaar. Niet blij in de zin van schaterlachend, tot snottebellen aan toe lachend, dat niet. Maar wel lachend, glimlachend, genietend en helend.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!
 

Gepubliceerd op 17 juni 2012

Geschreven door: WendyRaakt